"LA LLAMABAN LOCA", AITATO

Barreak, emozioa eta sororitatea, Bilboko historian bere irudi ikonikoa betiko utzi zuen eta, agian, abesti ahaztezinen bat inspiratu zuen emakume baten oroitzapenaren usainarekin ehundutako istorio baterako.
Bilbon gaude 70eko hamarkadaren amaieran, Rosa emakume modernoa, argia eta independentea da, likore eta edari bizien enpresa batean zuzendaritza-idazkari gisa egiten du lan, etxebizitza bat du jabetzan eta beti bakarrik bizi izan da.
Harik eta Fortunata, lagun on baten iloba, etxeko langile kontratatzen duen arte. Fortunata Rosaren kontrakoa da, ez da inoiz bere herritik irten, Torralbillatik, tradizionala da, ezjakina eta aurreiritziz betea.
Rosa Andresekin maitemindu da, auzoko janari-dendaren jabearekin. Etorkizunean berarekin bizitzera joatea du buruan, bikotekidearekin, eta horregatik kontratatu du pertsona bat etxean laguntza izateko.
Bi emakumeak guztiz kontrajarriak dira, eta, horren ondorioz, bizikidetza ez da lan erraza. Rosak ez ditu gustoko bere enplegatuaren herri-ohiturak eta zerbitzari-moduak, eta Fortunatak, berriz, ez ditu ulertzen andrearen xelebrekeriak. Denborarekin elkar hobeto ezagutuko dute, eta benetako adiskidetasuna hasiko da, banaezinak bihurtuko dira. Langilea Rosaren eta Andresen arteko harremanaren lekuko zuzena da. Eta hasieran maitasun-istorio polit bat dirudiena laster bihurtzen da egoera bitxi eta une arraroen segida. Gizonaren irudia oso presente dago etxean, telefono bidezko elkarrizketak, afariak kandelak, esekitokitik zintzilikatutako kapela… baina Fortunatak ez du ezagutzen, ez du inoiz ikusi. Maiteminduaren ausentzia misteriotsuek eta andrearen portaera gero eta zentzugabeagoek Fortunata zerbait arraroa gertatzen ari dela susmatzen hastea eragiten dute, azkenean egia aurkitu eta erabaki zaila hartu behar duen arte. Adiskidetasun, enpatia eta eromen istorio bat, bi emakume betiko lotuko dituena.